شب برای چیدن ستاره های قلبت می آیم

           بیدار باش من با سبدی پر از بوسه می آیم

         و آن را قبل از چیدن روی گونه هایت می کارم

         تا بدانی ای خوبم دوستت دارم    *تا ابد*

                              اسمتو گذاشتم گل ترسیدم پژمرده بشی

                              گذاشتم خورشید ترسیدم غروب کنی

                                                              گذاشتم جونم که اگه رفتی بمیرم

                     زیباترین گل با اولین باد پاییزی پرپر شد

      با وفاترین دوست به مرور زمان بی وفا شد

          این پرپر شدن از گل نیست از طبیعت است

             و این بی وفایی از دوست نیست از روزگار است

                                        خداوندا:

                       تو تنهایی و منم تنها اما بین تنهایی من و تو تفاوت است

                      تو تنهایی چون کسی به پایت نمی رسد و من تنهام چون

                      به پای کسی نمی رسم

                      در نگاه تو عشقی زلالتر از آب جاریست و تو بودی که عشق و دوست

                     داشتن را به زیباترین صورت به من آموختی امشب دلم آرزوی تو دارد

                     امشب دلم تنهاست و هوای گریه دارد باز در سینه ام امشب دنیایی از

                    اندوه دنیایی از درد است امشب تمام ابرها گویی در آسمان خیس چشمانم

                   یکریز می بارند امشب تمام کوچه ها تنهاست و کوچه های خالی میعاد هم

                    تنهاست امشب دوباره گریه خواهم کرد زیرا دلم تنهاست <دیشب خسته و

                   دل شکسته خوابیدم دیروز من حضور کسی را در خود احساس کردم حضور

                   یک دوست واقعی که مرا به دست بوسی آفتاب می خواند کسی که در کوچه

                  های شبانه اشکم با او آشنا شدم اینجا من مانده ام تنها و خسته احساس

                  می کنم زمین کوچک است احساس می کنم که بزرگترین اقیانوسها دریاچه ای

                 بیش نیستند شب با تمام ستاره هایش بیگانه است و خورشید آینه دروغین روز

                اینجا کسی آواز می خواند فریاد می زند اما خاموش می گرید من اگر دستم میرسید

              دریاچه ها را جمع می کردم و اقیانوس می ساختم که خیال هیچ ناخدایی را گستاخی

              دریانوردی نقش نمی بست اینجا من تنها مانده ام و تو آری دوستم تو با صادقانه ترین

              کلام از عشق برایم سخن گفتی آری آنروز در سیمایت خواندم مفهوم واقعی عشق را

                   دلم می خواهد بنویسم نوشته ای که بوی ریا ندهد دلم می خواهد 

                    بنویسم که خلوتم را صدای گامهای شبگردی فراری داد . من دنیایم را

                   با نیلوفرهای باغچه تزیین کرده بودم اما نمی دانم چه کسی مرا در خود

                   خواهی اش خلاصه کرد دیگر خنده و محبت در باورم نمی گنجد . دلم برای

                   روزهای پاکی و صداقت تنگ شده است من خسته ام خسته از نیرنگ

                   هزار رنگ زمان...دوست دارم همیشه در جهانی زندگی کنم که واژه محبت

                  کلید دروازه های بسته آن باشد*** 

                              باز تنها تر از واژه تنهایی گشتم "باز غمگین تر از چشمان غمگین غم گشتم "  

                       بار آزرده تر از قلب عشاق "باز من دیوانه عاقلتر از عاقلین این سرزمین گشتم

                      لیلا تر از لیلای مجنون"غم همیشه همراه بوده با این دل مفهوم تنهایی را برایم

                     بی معنا نموده تنها تویی...تویی ای غم ! و تو ای ماتم و درد که معنا می یابی 

                      دل همیشه بی تابم در شب دلی هر لحظه زخمی از گوشه ای به یادگار یدک

                     دارد دلی که تا به سوگ ننشیند خندان نمی شود  دلی که تا آه از نهادش برون

                     نرود شاد نمی شود دل آسمان دلی اگر آزار نبیند آرام نخواهد گرفت وجدان ....

                      آری از دلی برایتان می گویم که بی دل گشته این دل غمگینم ... آیا حاضر به 

                     دلداری این دل بی دل کسی خواهد بود...سکوت و بعد.... هیچ...اما کیست که

                     باور داشته باشد این تنهایی را ... میگویند تنها غم است نشانگر موی سپیدش 

                     اما کدامین رنگ سیاه است که سپیدی را بر خود ترجیح دهد و یا آیا ............

                     به دلداری این بی دل کسی خواهد بود؟ ... سکوت و بعد ... هیچ.................

                  ******************************************************

                            همیشه می گفتی آبی دریای منی   بعدها فهمیدم دریای تو سیاه است

             همیشه می گفتی فقط تو در قلب منی    بعدها فهمیدم قلب تو مهمانسراست

             همیشه می گفتی به طراوت گلی      بعدها فهمیدم گلها را پرپر می کنی

             همیشه می گفتی دوستت دارم به اندازه زندگی    بعدها فهمیدم تو از زندگی بیزاری

            همیشه می گفتی بیا تنهاییمان را قسمت کنیم 

                                                                        ولی بعدها فهمیدم تو تنها نیستی   

            خدایا او را که در تنها ترین تنهاییم تنهای تنهایم گذاشت در

             تنهاترین تنهاییش تنهای تنهایش نگذار

             اگر تنهاترین تنها شوم باز هم خدا هست

             دردناکترین تنهایی آن است که در میان جمعی تنها باشی

              هستی ولی انگار که نیستی انگار که وجود این همه آدم

             واست معنایی نداره.........